پيروان فرهنگ عاشورا،با الهام از حماسه امام حسين(ع)نبض پر حركت جامعه انقلابي اند و نسبت به جريان امور و وضعيت فرهنگي و سياسي حساسيت نشان مي دهند و با حضور دائم در ميدان امر به معروف و نهي از منكر ،عرصه را بر فساد آفرينان تنگ مي سازند؛چون مي دانند كه عقب نشيني و سكوت در اين جبهه،پيشروي و گستاخي دشمنان حق و فساد گران در جامعه را به دنبال دارد.

«تذكر لساني»حداقل عمل به تكليف در اين گونه شرايط است و اگر اين فريضه،ترك و فراموش شود؛حدود الهي تعطيل شده و احكام خدا مورد تحقير و استهزاء قرار خواهد گرفت.

امام حسين(ع) در مسير كربلا،در خطبه اي با اشاره به شرايط پيش آمده و اينكه دنيا دگرگون شده و «معروف»،رخت بر بسته و به حق عمل نمي شود و از باطل دوري جسته نمي شود،شوق خود را به لقاء خدا و مرگ شرافتمندانه ابراز مي كند و زندگي در كنار ستمگران را مايه نكبت مي شمارد . چنين شرايطي را زمينه اي مساعد براي قيام مي داند.

سكوت در برابر ظلم و بدعت و انحراف،منكري بود كه در آن عصر رواج داشت و مردم از ترس جان يا بيم خطر ها و ضررها يا به طمع دنيا و دريافت زر وسيم،در مقابل آشكارترين منكرات كه در بالاترين سطوح انجام

مي گرفت،اعتراض نمي كردند.قيام كربلا راه «انتقاد از حكومت جور» و«اعتراض عليه ستم» وقيام بر ضد طاغوت را گشود و از آن پس،بسياري از خون شهداي كربلا الهام گرفتند و مبارزات خود را مبتني و مستند به نهضت حسيني كردند.